Zmiana warty

FSC zrzesza przedstawicieli firm, organizacji  i stowarzyszeń, a także osoby fizyczne. W pierwszej połowie lat 90. minionego wieku FSC miał niebagatelny atut – był pierwszym globalnym systemem certyfikacji, a przy tym uzyskał wsparcie wielu organizacji ekologicznych, w tym tak aktywnej, jak WWF. Wprawdzie prace nad FSC, zapoczątkowane w Kanadzie w 1993 r., zmierzały do objęcia dobrymi praktykami leśnymi przede wszystkim wielkich właścicieli żywiołowo eksploatowanych lasów strefy tropikalnej, ale system szybko rozprzestrzenił się na inne regiony. Ustanowiono w nim dziesięć uniwersalnych „Zasad dobrej gospodarki leśnej FSC”. Uzupełnia je szczegółowy (wielu twierdzi, że zbyt szczegółowy) pakiet kilkudziesięciu kryteriów, a potem wskaźników otwierających drogę do międzynarodowego programu akredytacji, a w efekcie certyfikatu kontroli pochodzenia produktu, specjalnego programu promocji i znaku towarowego.

Po co to było?

Mówiąc w dużym skrócie, certyfikacja, prowadzona przez wybrane, posiadające akredytację FSC firmy, polega na skrupulatnej obserwacji właściciela (zarządcy) lasu, przeglądzie dokumentacji, inspekcji w terenie, a następnie – na tej podstawie – wydaniu stosownego dokumentu, poświadczającego, że prowadzi on w nim gospodarkę zrównoważoną, wielofunkcyjną, niezagrażającą substancji przyrodniczej. Przystąpienie Lasów Państwowych (a właściwie poszczególnych regionalnych dyrekcji LP) do systemu FSC nastąpiło na żądanie eksporterów wyrobów z drewna na rynki, na których takiego certyfikatu zaczęli z kolei żądać nabywcy. Znak FSC stał się narzędziem marketingowym, świadectwem, iż oferowany wyrób i sposób jego pozyskania pozostają w zgodzie z szeroko rozumianym interesem środowiska leśnego. […]

Krzysztof Fronczak

Więcej na łamach „Ech Leśnych”

Zobacz cały spis treści marcowego numeru „Ech Leśnych”