Najwyższa Izba Kontroli o Naturze 2000

Na spotkaniu obecni byli także: Tadeusz Bachleda-Curuś, dyrektor Departamentu Środowiska, Rolnictwa i Zagospodarowania Przestrzennego, oraz Katarzyna Papińska, doradca techniczny.

Celem przeprowadzonej kontroli była ocena skuteczności działań organów administracji państwowej w wypełnieniu przez Polskę zobowiązań wynikajacych z dyrektyw Rady Europy. Dotyczyły one wyznaczenia i zapewnienia ochrony obszarów Natura 2000.

Kontrola była prowadzona w 59 jednostkach administracji państwowej od 6 kwietnia do 20 września 2007 r. Była ona kontynuacją działań NIK w zakresie wypełniania przez Polskę zobowiązań międzynarodowych i realizowana była w ramach międzynarodowej kontroli równoległej Grupy Roboczej Eurosai do spraw Kontroli Środowiska. Sprawdzano przede wszystkim:

• spójność krajowych uregulowań prawnych z zasadami określonymi dyrektywami UE,
• sprawność i rzetelność typowania obszarów,
• organizację zarządzania siecią Natura 2000,
• zakres podejmowanych działań dla ochrony wytypowanych obszarów,
• celowość, legalność i gospodarność wydatkowania środków finansowych na wdrożenie sieci Natura 2000.

NIK oceniła, że w badanym okresie „organy administracji państwowej nie stworzyły warunków dla właściwego funkcjonowania w Polsce europejskiej sieci obszarów chronionych Natura 2000”. Izba zwraca uwagę na opóźnienia w realizowaniu zadań podjętych na podstawie zobowiązań wynikających ze Stanowiska negocjacyjnego Polski w ramach negocjacji o członkostwo w UE, w obszarze środowisko i Traktatu akcesyjnego. System zarządzania siecią i jej finansowania NIK określiła jako „nieskuteczny i niesprawny” z powodu „braku jasno ustalonych kompetencji poszczególnych organów, kosztów wdrożenia sieci i źródeł jej finansowania”. NIK negatywnie wypowiedziała się także o polskich przepisach prawa, regulujących funkcjonowanie sieci. Jej zdaniem były one „niespójne i nieprecyzyjne”, zabrakło w nich także niektórych uregulowań zawartych w odpowiednich dyrektywach unijnych.

Katarzyna Bielawska
„Głos Lasu”

Wiecej na ten temat w najbliższym numerze „Głosu Lasu”